ΜΟΝΑΞΙΑ

Μοναξιά

29/10/2016

Σαν το κερί των ουρανών 

 καιη την δόξα των φτωχών 

η μοναξιά τους ,

 σ ένα δωμάτιο που βογκά  

από ένα πόνο που λαχταρά 

 την αγκαλιά τους.

Σιμά σε δρόμους σκοτεινούς 

σε ελπίδες  που είναι 

από ορφανούς 

μικρούς μπελάδες, 

υποχρεώσεις που βογκούν

 που απελπίζονται πριν δουν

των θεών καυγάδες.

Χαρίκλεια Φρόσω Σμαρό 

 σε ένα δωμάτιο φτωχό

 ανασαίνεις,

να το ζεσταίνεις  

με βλέμματα απελπισιάς 

με γερασμένα κορμιά χαράς

 και αναμνήσεις. 

 Πήρα και φέτος ξύλα πολλά 

από ένα δάσος που σιωπά 

τον Θεό να προσκυνήσεις, 

τα βράδια μόνο δεν μπορώ,

 είναι όταν το κρύο φονικό

 από το δωμάτιο βάζει,

 την απελπισία στην καρδιά μου.

 Εκεί που η αγάπη λαχταρά

την ψυχή  να παει βόλτα κρυφά 

σε κατακτήσεις, 

σκιές και δόξες τότε ζω 

 σ ένα χαμένο παρελθόν 

όταν κοιτάζω. 

Θες να ακούσεις 

ποιο πολλά 

μα από τα σύννεφα η καρδιά

 μόνο  αγγέλους κι όνειρα 

τολμά να πλάθει,

 ψεύτικα δάση για φωτιά,

 μες σ ένα δωμάτιο που χωρά 

της μοναξιάς, 

 τα πολύτιμα σου  λάθη... 
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΦΡΟΣΩ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΑΚΗ