ΕΠΕΙΤΑ ΘΑ ΣΤΑ ΣΤΕΙΛΩ

Έπειτα θα στα στείλω 

5/10/2016

Έπειτα θα στα στείλω, 

ερείπια φαντάσματα

οι άνθρωποι είναι πλάσματα

που φτιάχνονται για αστεία,

καθώς τα ξημερώματα 

στα όνειρα στα στρώματα 

φοβούνται ζέστη κρύα. 

Θα μείνης όπου και αν πας, 

θα μείνης σε παρανοϊκά τρεχάματα 

δίχως κλάματα 

εδώ στις γης το χώμα,

ακόμα 

τζάμπα ο σαματάς 

εσύ ποτέ δεν σταματάς

σε καμία ζαλάδα στο σώμα. 

Μόνος θα τριγυρνάς στο πάρκο 

στο διπλανό παγκάκι,

λουσμένος μ αγγελόσκονη

και με σκληρό χαπάκι. 

Θα βλέπεις  κοντά σου από ψηλά

να έρχονται αγγελικά,  

διάβολοι καταιγίδες

κι εσύ να μου τους δείχνεις, 

να τούς διώχνεις να γλυτώσεις 

χωρίς ελπίδες.

Στο χάρτινο το στρώμα 

η πέτρα είναι άβυσσος, 

το τσιμέντο ο παράδεισος 

που σ αγκαλιάζει ακόμα,

το βράδυ 

όταν το σώμα χάνεται,  

το πνεύμα σου αισθάνεται 

δίπλα στον χάρη και στον Άδη. 

Εκεί σε κώμα  του μυαλού

μ αγκαλιάζεις μυστικά 

εκεί σ ένα φαρμακείο 

από έξω στην γωνιά, 

κρυμμένος μέσα σε  όνειρα 

χαμογελάς  στ απόνερα 

ξημερώνει πάλι 

για εμάς,

σε ζέστη και σε κρύα.

Εσύ κλήσεις ακούς τι σαματάς

από της ζωής αστυνομικούς 

τι  να πρωτοσώσεις,

με τα κλειδιά  της   ζωής 

μέσα σε σπίτια  της αυγής

δεν θέλουν να γλυτώσεις.

Σε βλέπουν πεθαμένο

κι όμως εσύ ακόμα ζεις 

αναπνέεις κι απορείς  

πόσο αγαπάς, 

μα δεν σ αγγίζουν το κορμί 

και δεν βλέπουν την ψυχή

μα ένα ξεχασμένο. 

Σε αγάπης κελιά 

εσύ δεν μαρτυράς,

  μόνο κλέβεις

στον έμπορο πας 

χαμόγελα

κι όνειρα αγάπης,

στα υπόγεια σου τάζουν 

παραδείσους

κι εσύ κοντά μας χάνεσαι  

σε γήπεδα και όρια 

και ξεχασμένους κήπους.

Δεν μιλάς μόνο ακούς, 

κοιμάστε, 

φωνάζεις απελπισμένος 

σε ρυθμούς κανονικούς

δεν είσαι ευτυχισμένος,

μόνο στα χείλη ζάχαρη 

ποτίζει τα λόγια η ψυχή 

και φεύγεις πικραμένος. 

Χάνεις τα συναισθήματα 

τα όρια τα κύματα 

και βουτάς μέσ το τσιμέντο, 

εκεί μέσ το χιονόνερο 

χάνεις εσύ το όνειρο,

χωρίς δόντια  σ ένα κορμί

ξεφτιλισμένο.

Εγώ τα λόγια αγάπης 

που έχω πει,

αυτά που ξαναείπα με 

και δεν τα ξαναβρήκαμε 

Γιάννη ,Μανώλη, Μαρία, 

στους  μαυρισμένους τοίχους

σ αυτά τα πεζοδρόμια 

στις στάσεις και στα όνειρα 

που χάσαμε για τύπους.

Που θα βγεις στο λέω

αν μ ακούς,

εκεί στους χαμένους παραδείσους

στο λέω , θα στα στείλω

αν σε ξαναβρώ μ ακούς,

εγώ  αν βρω τα όνειρα 

έπειτα θα στα στείλω... 

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ