ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΟΥ

Καταστροφή μου

17/2/2016

Πόσα χρυσά πρωϊνά, 

πόσα ξεχασμένα φιλιά, 

μοναδικά, φλογερά 

θα ξεχάσεις . 

Εκεί σε μιαν άλλη αγκαλιά

 χωρίς πόθο, μα θες 

πίκρα να με κεράσεις,  

μόνο πίκρα εσύ

 που για 'μένα λες

 ότι η ζωή σου είναι μικρή

 μπροστά μου 

 και τα χέρια σου αυτά 

πως θα χαϊδεύουν ξανά 

ένα ψεύτικο ξένο σώμα 

μακρυά μου.

 Απελπισμένες στροφές,

 ξεχασμένες κρυφές 

με τα μάτια κοιτάζεις 

κι απορείς που μπορείς

 να μ' αφήσεις και κάποιου

 άλλου τα λόγια τα ψεύτικα 

να διαβάζεις 

Θα με ψάχνεις που λες 

σε κρεβάτια στιγμές, 

 φυλαγμένες ηδονές

 και με πόθο στην σκέψη. 

Σε κρυφά δειλινά

 σε φλογερά πρωϊνά 

και σε λόγια χωρίς αγάπη 

μόνο με πρέπει. 

Έτσι, ενώ αλλού θ' ακουμπάς 

κάποιον άλλον θα φιλάς 

και θα μιλάς γι' αγάπη, 

 στο μυαλό σου εγώ 

θα σου δίνω μικρο  

της καρδιάς και του πάθους την ορμή 

το απύθμενο του κορμιού σου το χάδι.

Θα 'σαι πάντα εσύ,  η δική μου στιγμή 

στους αιώνες, 

 όταν το πάθος βουνό

 θα κυριεύει το κορμί σου καυτό 

η σκέψη σου θα σε προδίδει,  

 σαν να παραδίνεις απλά

 του κορμιού τα φιλιά 

τους δικούς μου αγάπης κυκλώνες, 

σε ψεύτικους Κύκλωπες σιωπής 

 σε αρχαίους τυράννους ληστές, 

τους Λαιστρυγόνες ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ