ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Οι πύλες του παραδείσου

Περπατάς πάνω 

σε κόκκινα χάλια παλιά

σε μαύρα χώματα πικρά, 

βήματα αργά απλά 

μπορείς να ψάχνεις 

μυστικά κρυφά,

 οι άγγελοι εκεί ψηλά 

να μας φυλάνε, 

και να μας κοιτάνε 

τόσο γλυκά, 

σαν να είμαστε όλοι

 τα δικά τους χαμένα παιδιά .

Χιλιάδες ιδανικά, 

το μυστήριο σε εικόνες

τα κρυμμένα σου  γιατί, 

κλείνεις τα μάτια ευλαβικά 

και απορείς που να ναι οι πύλες

που ορίζουν την ψυχή σου, 

είναι αυτές μια καταστροφής 

η του  δικού σου παραδείσου. 

Εκεί που έχεις 

τα μάτια σου κλειστά,

άφησε τα λόγια την ουσία

να σε πάρει,

και θα καταλάβεις η θρησκεία

είναι ιδανική, 

κι ότι στον κόσμο είναι οι πύλες

του παραδείσου,

είναι ένα κλειδί, 

είναι η αφήγηση  η δίκη σου  

η χάρη ο σταυρός η δύναμη σου

και η σταύρωση, 

η λύτρωση του ανθρώπου 

η αιώνια Ζωή σου...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ