Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕΣ
Δεν μπόρεσες
6/3/2016
Δεν μπόρεσες σαν αεράκι
να κλέψεις την καρδιά μου,
δεν μπόρεσες σαν ηλιαχτίδα
να κάψεις το κορμί μου.
Δεν με δρόσισες ποτέ
με τα μάτια σου
με τα χείλη σου
όταν διψούσα,
δεν μ αγκάλιασες
με τα χέρια σου
να με οδηγήσεις
σ αισθησιακές στιγμές,
όταν το ποθούσα.
Μόνο μ αγαπάς έλεγες,
μόνο ότι με πονάς έλεγες,
μόνο ότι έχεις ευθύνες
και όλα περνούσαν.
Έτσι οι βροχές όταν ήρθαν
έπνιξαν τις αλήθειες,
ο αέρας έγινε καταιγίδα
καταστροφή
και εσύ πίσω από τα ψέματα
ξενυχτάς την ζωή.
Έτσι σε χάνω
και με χάνεις κι εσύ,
δεν μπόρεσες
σαν αεράκι να κλέψεις
Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016
ΜΠΟΡΕΙ ΙΣΩΣ
Μπορεί ίσως
5/3/2016
Περίπου,
δεν ξέρω μπορεί ίσως,
κι άντε ξενύχτια άντε εικόνες
σκοτεινές παγερές φλογερές.
Άντε καινούργιοι έρωτες
μέσα σε βαθιές αναποδιές,
άντε όχι αναστολές
και πολλά καινούργια μη
η ατέλειωτα ναι.
Όταν ανώριμα συναντάει μια ψυχή
που σου λέει ότι δεν ξέρει
αν μπορεί η αν σε θέλει
και απλά αδιαφορεί,
πόσο παιδικά σκιρτήματα
είναι αυτά,
όταν τα πάθη από λαμπερά
γίνονται σκοτεινά,
σαν ένας άχρωμος βυθός
που τα πνίγει απλά τόσο απλά.
Όσο μια άλλη
που σε κοιτά και χαμογελά
και απλά θέλει να σ αγαπά,
περίπου,
Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016
ΦΥΓΗ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΛΩ
Φυγή από τα θέλω
4/3/2016
Είναι ο χρόνος αυτός
που σε λατρεύει,
ίσως τα χείλη μου
που τόσο σε ποθούν.
Είναι τα χέρια σου
η σκέψη το κορμί σου
που μέσα μου,
έχουν όνειρα που θέλουν
μαζί σου πια να ζουν.
Εγώ ριγώ στην απεραντοσύνη
ενός έρωτα
μιας ακυβέρνητης σιωπής,
που θέλει μες τα πάθη
να ορίζει
μια σχέση που χάνεται
από διλήμματα στιγμής.
Είναι ο χρόνος ο φόβος
αυτός που εγκαταλείπει
όλα τα θέλω , που παγώνουν
στην ψυχή σ ένα κορμί
που φλογισμενο κλαίει,
καθώς ανοίγει το συρτάρι
Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016
ΓΥΜΝΗ ΨΥΧΗ
Γυμνή ψυχή
Μην την στεναχωρείς
όχι αν μπορείς
κι αν γυμνή ερωτικά
περιδιαβαίνει.
Μες του μυαλού της
τις σκιές
και μέσα σ' άλλες εποχές
μπορεί να τις πηγαίνει.
Έτσι λοιπόν εσύ απλά
τις δίνεις χίλια δυο φιλιά
κι υποσχέσεις,
όμως το ξέρεις σ' αγαπά
ίσως μετά τον έρωτα,
δεν θα κρατήσεις της καρδιάς
τις υποθέσεις.
Έτσι λοιπόν γυμνό κορμί
όσο κι αν μέσα στην ψυχή,
μια φλογίτσα έρωτα
μια σπίθα σ' εξουσιάζει.
Δεν έχεις μάθει πως αυτά
δεν είναι τα ιδανικά
που το κορμί πλάθει
και την καρδιά διατάζει.
Μην την στεναχωρείς
όχι αν μπορείς
κι αν γυμνή ερωτικά
περιδιαβαίνει...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ
ΕΥΑ ΚΟΥΣΤΕΡΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016
ΤΑΞΙΔΙΑ ΑΓΑΠΗΣ
Ταξίδια αγάπης
2/3/2016
Θέλω να γράφω
μόνο ερωτικά,
για χάδια απαλά
για ξεχασμένα στην λήθη
ταξίδια.
Στου κορμιού τις γραμμές
αυτές τις ηδονικές
ζωγράφου στιγμές,
ή του καλού ποιητή
τα στολίδια .
Όλες τις σκέψεις λοιπόν,
σαν να γράφω
πονεμένες γραμμές ιστορίες
για παρθένες Σοφίες
ή για άγιες
του κόσμου Μαρίες.
του κόσμου Μαρίες.
Μα δεν είναι ο ποιητής
ένας του πάθους ασθενής
ή ένας του λόγου ονειρευτής
που έχει στον ύπνο
παραμύθια.
Μα μόνο αλήθειες μπορεί
να διατάζει την ψυχή
και να πολεμάει,
κάθε κακή της σκέψης
συνήθεια.
συνήθεια.
Μια ζωή η Αμοργός
το Παρίσι κι ο οδηγός
που ταξιδεύουν μαζί μου
στο πνεύμα,
καιροφυλακτούν μήπως
και δεν μπορούν
να δουν
να δουν
απ’ τις αλήθειες το ψέμα.
Θέλω να γράφω ερωτικά
για χάδια απαλά,
για ξεχασμένα αγάπης
Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016
ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ Η ΑΓΑΠΗ
Είναι έρωτας ή αγάπη
1/3/2016
Σαν καταραμένος σε θαυμάζω
κι εσύ νομίζεις
ότι για αλήθειες δεν μιλώ,
μ αφήνεις απόλυτα να σε διαβάζω
κι εγώ από φόβο , προσπαθώ
να προσπερνώ.
Μέσα από τα σωθικά σου
στην καρδιά σου,
τους παλμούς σου μελετώ
σ’ένα κορμί που η αλήθειες
φέρνουν γιατί, ερωτευμένα
παθιασμένα σ αγαπώ.
Είσαι εσύ το ξέρεις
όχι η άλλη που τολμάς
παθιασμένα
στην σκέψη να μιλάς,
να με φιλάς να υποφέρεις
εκεί στο χτυποκάρδι,
να κανείς έρωτα ίσως με άλλον
Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016
ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
Θυμήσου την αγάπη
29/2/2016
Σε είδα χθες
να κατεβαίνεις
να κατεβαίνεις
μες στο πηγάδι
στη σιωπή,
μόνο κλαμένα μάτια
και παράπονο είχες
εκεί μες την ψυχή.
Σαν πέτρινα αγκάθια
τα χέρια αιχμάλωτα σφιχτά,
απ την καρδιά
κλεμμένα δάκρυα
κλεμμένα δάκρυα
προδομένα, πόσος πόνος
τέλειωσε η χαρά.
Ξέχασες ν αγαπάς,
ξενυχτάς τα βράδια
και μόνη τρέχεις,
κλαις και μόνη σου μιλάς
απ τα χέρια σου αφήνεις ,
Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016
ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
Πρόσφυγας η μετανάστης
28/2/2016
Υποκρισία
ένα μέτρο μπροστά
ένα μέτρο πίσω,
μόνο η απόγνωση πλέον
τους εξουσιάζει.
Αν και πρέπει να ήμαστε
περήφανοι σαν λαός
σαν άνθρωποι,
που στεκόμαστε ακόμη
όρθιοι.
Ο καθένας πρέπει
να κάνει ότι μπορεί,
μια θετική σκέψη είναι
δύναμη,
για τους πρόσφυγες
τους μετανάστες
μα και αγώνας.
Έτσι ώστε να μπορέσουν
να βρούνε κατευθύνσεις ,
και να κοινωνικοποιηθούν
Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016
ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΩΝ
Τα όρια των δευτερολέπτων
27/2/2016
Είναι κάτι μεγάλα κενά
ανάμεσα στα δευτερόλεπτα
που είναι δικά μας,
είναι μια άλλη ζωή που δεν ορίζουμε
μες την καρδιά μας.
Εκεί που χτυπούν
του έρωτα οι ευκαιρίες,
εκεί που οι στιγμές οι ανύπαρκτες
γίνονται τελικές ευθείες.
Χαμογέλασε κρύψου χόρεψε
σε θέατρα και πλατείες,
ο χρόνος αντίστροφα μέτρησε
στου μυαλού τις πορείες .
Αυτό το ερωτικό παραλήρημα
παραδείσου σκιρτήματα
που το σώμα διατάζει,
παραιτήσου στα πάθη του έρωτα
που μαγικά την ψυχή σου κοχλάζει.
Αεράκι γλυκό ανάσας χάιδεμα
μες τις φλέβες κυλάει,
ένα νέο της φύσης ξημέρωμα
Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016
Έκλαιγα πάλι χθες το βράδυ
26/2/2016
Στο σταυροδρόμι της ψυχής μας
έγινε κόλαση η ζωή μας
και τριγυρνούν,απελπισμένοι
σαν φτωχοδιάβολοι θλιμμένοι
πότε από βόρεια μετανάστες
πότε πρόσφυγες κι αντάρτες
απ’ τα ανατολικά.
Πότε βουτιές κάνουν στο Αιγαίο
πότε βόλτες στο Παγγαίο
και στα βουνά,
εκεί περνούν οι ξένοι διαβάτες
μαζί με κάτι άγγελους τις στράτες
για συντροφιά.
Έτσι λοιπόν μες στην ζωή μου
είδε αλήθειες η ψυχή μου
που κατρακυλά,
σκαλί σκαλί σ’ έναν Άδη
που όλο θεριεύει και δεν παύει
να μας ξερνά.
Σε μια ζωή που η ατυχία
μας άφησε στου κόσμου μια ηγεσία
χωρίς μυαλά,
τώρα λοιπόν ας μαζευτούμε
και μόνο τον άνθρωπο να δούμε
να χαμογελά.
Έκλαιγα πάλι χθες το βράδυ
η καρδιά μου ένα κρύο βαθύ σκοτάδι
τρομακτικό,
όταν στα μάτια ειν’ η ελπίδα
σ’ ένα μέλλον χωρίς πατρίδα
φτωχά παιδιά.
Εκεί στους δρόμους στην υποκρισία
ψυχούλες τρέχουν μ απελπισία
μ ένα σκοπό
πως να ξεφύγουν από μια χωρά
που τους γέννησε και τώρα
τους πολεμά .
Ένας παράφρονας προδότης
ένας των ξένων καταδότης
και τους σκορπά
θανατικό και απελπισία
χωρίς ελπίδα με υποκρισία
μ άλλους λαούς.
Έτσι η καρδιά μου είναι βράδυ
και κλαίει μόνη στο σκοτάδι
για τα παιδιά,
έγινε η κόλαση τα παιδικά μάτια
που μας κοιτούν μες τα σκοτάδια
και μας μιλούν,
δεν είσαστε άξιοι μας λένε,
όταν στους δρόμους απελπισμένα
σαν τα ορφανά πουλάκια
ψυχοραγούν...
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ
ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ









Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου