ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

Το χαμόγελο

9/2/2016

Εχθές πήγα μια βόλτα μαζί σου

στη Θεσσαλονίκη

εκεί μες στους μεγάλους δρόμους 

στα φαρδιά πεζοδρόμια και στις στολισμένες βιτρίνες 

έψαχνα κάτι που μου λείπει 

πολύ τα τελευταία χρόνια. 

Χάθηκε λες και δεν το είχα ποτέ στην ζωή 

κι είπα ελπίδες έρχονται, θα βγω να τις βρω 

μέσα σε μια πόλη που σαν γριά 

δεν θέλει ν' αλλάξει αυτά που φορά

έναν αιώνα από μια ξεχασμένη ελευθεριά.

Εκεί δίπλα στα απελπισμένα δέντρα 

μέσα στις μεγάλες βιτρίνες, μέσα στον κόσμο, 

στα μεγάλα μαγαζιά,  

μέσα στα γλυκατζίδικα της Αριστοτέλους

στα καταστήματα της πόλης 

μέσα στα λουλουδάδικα και στα μαγεριά.

Μάταια, μάταια σου 'λεγα ψάξε κοίτα 

πως χάθηκε από όλη την πόλη 

απ' όλη την Θεσσαλονίκη το χαμόγελο.   

Πέρασα μαζί σου απ' την παραλία

εκεί που σκυθρωπά κάτι κουφάρια

τον ορίζοντα της θάλασσας κοιτούν 

σαν να περιμένουν απ' την απελπισία να σωθούν.

Πιο κάτω κοιτούσα μια κυρία 

που επίμονα παραμιλούσε κι έλεγε 

πως με την δυστυχία ζούσε 

κάτι νεαρούς που σκοπό είχαν μόνο την αλητεία

τρεις κυρίες παρέα σε μια καφετερία,  

μια νεαρή που είχε ψωνίσει και κρατούσε

σακούλες από  μαγαζί που 'ταν ευκαιρία

και πονηρά σ' ένα άλλο κύριο  

για ένα κοντινό ξενοδοχείο μιλούσε.  

 Πουθενά  το χαμόγελο,

 λίγο πιο κάτω έξω από μια εκκλησία

μια ουρά ήταν που μοιράζονταν φαγητό

για να ζήσουν, 

με κάτι πρόσωπα πεθαμένα

σαν να 'χαν βγει από στεγνωτήριο ρούχων

που τους είχαν γεμίσει χημικά. 

Μα θα το βρω έλεγα 

δεν μπορεί όλοι οι άνθρωποι να είναι ναρκωμένοι

σαν να παίρνουν σκληρά ναρκωτικά ,

μόνον σκέψεις βαριές περνούσαν από δίπλα μου 

σκέψεις φορτωμένες θλίψη, αγωνία, τρόμο για την ζωή.

Έφυγα χθες σαν κυνηγημένος 

μέσα απ' τον κόσμο 

και σκέφτηκα πόσο είμαι ευτυχισμένος

που έχω εσένα και μου δίνεις πάντα απλόχερα

αυτό το υπέροχο χαμόγελο στην σκέψη, 

απ' τα χείλη σου

αυτό το χαμένο χαμόγελο,

 που έπαψα να το ψάχνω χθες απελπισμένος ... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ