ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Βρέχει στην κόλαση 

Πνίγεται η καρδιά μου 

μέσα στα λασπόνερα της  Ειδομένης.

Πεθαίνω μαζί με τα χιλιάδες παιδιά,

 η ψυχή και το σώμα σέρνεται στην γη 

μαζί με τους διαβόλους

 μέχρι  να με λυτρώσουν οι άγγελοι ,

οι Θεοί κι οι προφήτες. 

Μέσα σε λάσπες τα όνειρα βρωμίζουν, 

γιατί η ελπίδα να σώσουμε την ζωή 

 έγινε βάσανο και κόλαση.

 Ατέλειωτες σκηνές ,

ατέλειωτα κλάματα παιδικά , 

ατέλειωτες κραυγές ελευθερίας... 

Σώστε μας!!! 
Δεν είσαστε άνθρωποι;

Ανοίξτε τα σύνορα της καρδιάς,

 εκεί που η φύση παρακαλάει:

 βίαστε με, κάντε πόλεις 
για τους αγγέλους 

και για τους πρόσφυγες 

του κόσμου... 

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ