Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Η σιωπή του διαβόλου
6/2/2016

Σήμερα σκεφτόμουνα μωρό μου 

αν με λέξεις σε κάνω Θεό μου,

αν μπορώ με λόγια να σε ζωγραφίσω 

και ν' αλλάξω τις μαγικές εικόνες 

με λέξεις και με χρώματα  

να σου γράψω σε χαρτιά να σου αφήσω. 

όλες τις καμπύλες του κορμιού σου 

τις κινήσεις και τα θέλω του χειλιού σου

για τα μάτια σου να γράψω  

τα λαδιά, τα γαλανά,  

που όταν θυμώνουν γίνονται χρυσά 

κι όταν κάνουν έρωτα ασημιά . 

Παραδομένα, απελπισμένα 

όταν με κοιτούν αφηρημένα 

 είναι τόσο λατρεμένα

το δικό σου πρόσωπο να κάνω

 μες τα γράμματα στα χαρτιά επάνω 

που 'ναι τόσο απόλυτα μοναδικό 

 και  τα θέλω σου αυτά 

που έχεις στο λαιμό 

να φιλήσω, να ρουφήξω, να μισήσω 

πίσω απ' τον σταυρό σου

τα μολύβια μου να ξύσω, 

το μυαλό ν' ακονίσω

 και τα χείλη μου να στέλνουνε φωτιές

 στου χεριού μου την γραφή και τις γραμμές. 

Έτσι το στήθος σου με λόγια θα το κατακτήσω

  με νοήματα την κοιλιά σου θα φιλήσω

 και στο κορμί σου πάνω θα φιλοσοφώ,

 θα κοιτάζω, θα σε γράφω

 και  με πάθος για 'σένα θα  μιλώ .

 Όταν με πόθο σταυροπόδι κάθεσαι γυμνή 

 εκείνη την θεϊκή ερωτική στιγμή 

 να μην σε ζωγραφίζω εγώ, 

μα τις κινήσεις σου 

 να ερμηνεύω στο μυαλό.  

Στις απαιτήσεις μου λες μπορεί  

να 'μαι ερωτευμένος χαρισμένος

 με 'σενα μια φωτιά, μια στιγμή   

να μπορώ να σε ζωγραφίσω σε χαρτιά 

με λόγια λέξεις ιδανικά, ερωτικά,

έτσι αντί να σε βλέπουν μ' αγγελική μορφή 

να σε διαβάζουν τις νύχτες 

στου διαβόλου την σιωπή ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ