ΠΟΛΕΙΣ ΟΥΡΑΝΟΥ

Πόλεις ουρανού

23/6/2016

Ταξιδεύω εκεί στην  άκρη 

των σύννεφων  μαζί σου 

κι ανεβαίνω  πάνω  σε όνειρα  

με την  φαντασία  

και κατεβαίνω  δίπλα από ψυχές

δίπλα σε διαβόλους

που  με σπρώχνουν. 

Όλο  γαντζώνομαι  κάπου 

σε κάποιες  άκρες  του ουρανού 

κι  όλο   πετάω, 

με το άπιαστο πέταγμα  ενός ρυθμού 

μέσα  σε παραμύθια, 

σε γαλάζιες    τουλίπες 

που  φυτρώνουν  μόνο 

πάντα δίπλα στ άσπρα σύννεφα, 

στα περαστικά  σύννεφα του  ταξιδιού 

δίπλα στις πόλεις τ ουρανού,  

δίπλα στα μαγικά λιμανάκια του  θεού 

εκεί που  περιμένουν   

ψυχές  να δροσιστούν.   

Αχ πόσο   τα όνειρα  είναι σύννεφα, 

αχ πόσο  η ζωή είναι  ουρανός

που  κρεμασμένοι  παρακαλάμε 

να  τον  ακουμπάμε έστω  και στα όνειρα,

αχ πόσο  οι πόλεις 

είναι  καταφύγια  του  ουρανού,

αχ πόσο   όταν  η  γη  μας  είναι  αληθινή

αφήνουμε τα χέρια  κι αλητεύουμε

στην  αγκαλιά της, 

χωρίς   η ψυχή  μας  να κοιμάται

με πόνο, 

μα  μέσα στις αλήθειες 

που  μας σπαταλάνε  την ζωή,  

ίσωσ με πίκρα μόνο...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ