ΠΑΘΟΣ

Πάθος 

Κοιτάς στον καθρέπτη 

και ονειρεύεσαι το πάθος, 

κοιτάς ένα λάθος 

και χάνεσαι εκεί που περπατάει 

η σκέψη και η λογική, 

κοιτάς ένα κορμί γυμνό 

απόλυτα σιωπηλό 

και διαβαίνεις, 

σ ένα κάρμα απόλυτο σκοτεινό. 

Μες σε φωτιές 

μες σε μαύρες επιλογές 

μα εσύ χρυσή 

αναδυεισ την ζωή. 

Μέσα από τον καθρέπτη τον παλιό 

που χαλάει με τον καιρό, 

μια εικόνα μοναδική 

ένα απίστευτο κορμί .

Εκεί αφήνεις μια αστραπή 

πίσω από την πανσέληνο εκεί, 

να φωτίζει τα σκοτεινά

της σελήνης τα σεμνά. 

Μα εσύ δεν λογαριάζεις 

δεν έμαθες να μοιράζεις, 

του κορμιού σου τις φωνές 

της ψυχής τις ηδονές. 

Έλα ζήσε με εδώ 

στον καθρέπτη τον τυφλό, 

έλα πάρε με εκεί 

η πανσέληνος να δει. 

Του κορμιού μου 

τούς χυμούς, 

όσο κι αν έχει

διαδρόμους σκοτεινούς. 

Στην κρυφή του φεγγαριού 

την ανώδυνη στιγμή, 

σαν κρυμμένα ξωτικά 

ξαπλωμένα δυτικά. 

Στου μυαλού τους χάρτες αυτούς 

που μας κάνουνε μικρούς 

όταν έρθει η στιγμή, 

έλα πάρε με εσύ 

και διέγραψε το λάθος, 

κράτησε μόνο το πάθος...

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ