ΑΦΡΟΔΙΤΗ

 Αφροδίτη

9/6/2016

Αν σήμερα  σ ένα παραθύρι στον ουρανό

 είχαμε  θεατή ένα Θεό να μας κοιτάζει, 

δεν θα άκουγε της Κρήτης τον σκοπό

 τις   μαγικές της λύρας  μαντινάδες, 

μα θα έβλεπε  της Κύπρου τις ομορφιές

τις Αφροδίτες τις νεράιδες.

 Αυτές που ζωγραφίζεις με τα χέρια την ψυχή

και βλέπουμε στον ουρανό  καντάδες. 

Είναι  τα σπίτια στις σκεπές του ουρανού

 χωριά νεράιδων και γειτονιές αγγέλων 

αυτές που ζωγραφίζεις με τον νου

 για τους ποιητές που κλαιν 

όταν  σε βλέπουν γυμνή  μισή Αφροδίτη 

των αιθέρων.

Στα καλντερίμια να γυρνάς,

στην Λεμεσό την Πάφο την Λάρνακα ελεύθερη

και συνέχεια απέναντι  να κοιτάς  σαν ξένη.

Στα ερείπια  της καρδιάς για ζωή  να μιλάς

στην άβυσσο  των ανθρώπων των χαμένων. 

Στο Αιγαίο μια θάλασσα ζεστή  

που αιμορραγεί ,

από χιλιάδες ψυχές κατατρεγμένων,

 που παίρνει  το χρώμα από θυσίες ουρανών

 πότε μαβί πότε κόκκινο, 

και πότε μαύρο  ανθρώπων πνιγμένων.

Χαμένες πατρίδες και εδάφη  άλλαγμοί

 και πανικός ψυχών ελπίδων σκοτωμένων

 και μια Αφροδίτη  που ζωγράφισες εσύ, 

έφερε στο νου  μου τα ερείπια λαών

χιλιάδων απελπισμένων,

 που ξεχάστηκαν στους αιώνες των χαμένων.

 Λάλησε με  Θεέ μου, εν εχω άλλη συμφοράν 

 θέλω  τα μάτια  να κοιτάζουν μόνο εσένα 

 κι ένα αιγαίο  να μου  λέγει  στο μυαλό,

 πως  έρχεσαι   η άλλη μισή,

ομορφιά  Αφροδίτη μου  θεά μου 

 πάλι σ   εμένα ...

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ